Over het antwoord op de vraag wat er allemaal de Rotterdamse haven binnenkomt, doen de spelers van Wunderbaum iets meer dan een uur. Een eindeloze opsomming van gebruiksvoorwerpen, voedsel en wapens vormt de basis van een verontrustende voorstelling.
Hoe hebben ze in vredesnaam die tekst geleerd? Alleen al de lijst chemische producten die Maartje Remmers oplepelt, zou mij slapeloze nachten bezorgen. Het heeft ongetwijfeld geholpen dat een aantal categorieën ook gezongen wordt of gekoppeld is aan bewegingsscènes, dat zal het onthouden ongetwijfeld hebben geholpen. Maar toch, geen gemakkelijke tekst.
Juist die enorme opsomming maakt de boodschap pijnlijk duidelijk: dat wij een krankzinnige stroom van spullen hebben laten ontstaan die een eigen leven is gaan leiden. Schepen met soms tienduizenden containers, die onophoudelijk onderweg zijn, zouden meer reden moeten geven ’s nachts wakker te liggen. Wat moeten we toch met al die spullen?
Wunderbaum maakte er een energieke, swingende en zeer fysieke voorstelling van, op locatie, naast de Onderzeebootloods op Heijplaat. Het oorspronkelijke idee om naast de SS Rotterdam te spelen zal wel onuitvoerbaar zijn geweest met het oog op omwonenden. Het mocht de pret niet drukken. Terwijl het langzaam donker werd, genoot iedereen van het uitzicht en gleed in het slotapplaus zelfs een cruiseschip van Aida voorbij. Typisch, alsof de werkelijkheid Wunderbaum eraan herinnerde dat er niet alleen spullen in veel te grote schepen de Rotterdamse haven in- en uitgaan.
Ga kijken, ze spelen nog de hele maand juni.
PS: De foto van de spelers op de flyer begreep ik niet. Die lijkt sterk op een foto van de Duitse electropopgroep Kraftwerk. Wat heeft dat te betekenen?
