Drie dagen voor we weer naar huis gingen, waren mijn boeken op. Gelukkig had Willy ook boeken meegenomen en zo wachtte mij die laatste dagen een plezierige verrassing. Wees onzichtbaar (Murat Isik) laat je niet los en lijkt me typisch een boek waar leesschuwe leerlingen lol aan kunnen beleven, want het lijkt allemaal waar gebeurd, voor veel leerlingen een eerste vereiste voor een boek.
Twee romans uit de negentiende eeuw (lekker dik)
Om me in te lezen voor de winterproductie van ’t Kapelletje van volgend jaar én dit jaar las ik twee romans van plm. 150 jaar oud. Het idee voor volgend jaar is een ruimtereis (De reis naar de maan, Jules Verne) en dit jaar wordt het een stuk met piraten (Moby Dick, Herman Melville)
Lees verder “Twee romans uit de negentiende eeuw (lekker dik)”
Onder het luchtspoor (Peter Swanborn)
De kraak- en kunstscene in Rotterdam in de jaren tachtig is in deze roman een onontwarbaar geheel. Iedereen maakte kunst, zocht woonruimte en kraakte, omdat het via de reguliere paden een eeuwigheid duurde voor je woonruimte had. En wat dan nog? No Future vatte de algehele stemming krachtig samen.
Drie keer geschiedenis
Hoe hanteer je geschiedenis in film en op papier? Hou je afstand of probeer je zo dichtbij mogelijk te komen? Drie totaal verschillende producten die allemaal direct met deze vragen te maken hebben.
Wolfstijd (Harald Jähner)
Er worden nogal eens grapjes gemaakt over de Duitse neiging diepgravend te theoretiseren over zaken als kunst, humor, wetenschap en filosofie. De discussie over kunst werd extra aangezwengeld na de Tweede Wereldoorlog.
De gloed van Sint-Petersburg (Jan Brokken)
Het verschil tussen een goed en een slecht boek (of toneelstuk/film/documentaire/schilderij): van een goed boek krijg je zin. Je wilt méér weten van de schrijver, of onthoudt naam/titel van een andere schrijver die in het boek wordt aangeprezen. Van slechte boeken word je chagrijnig en moedeloos.
Het huis van de dichter (Jan Brokken)
Dansers roken omdat ze niet kunnen drinken en eten, schrijvers en schilders drinken. Maar concertpianisten, welke verslaving past bij hun strakke regime van urenlang oefenen per dag?
Mendelssohn op het dak (Jiří Weil)
Jaren geleden ontdekten we dat je in het Oostblok als toerist beter in het Engels dan in het Duits een vraag kon stellen. Weliswaar werd Duits beter begrepen, maar, nou ja, die vervloekte oorlog.
Flankhond (Bas Kwakman)
Na internationale Hotelkamerverhalen (2017) en het Rotterdamse In poëzie en oorlog (2019), leidt Kwakman ons in Flankhond (2021) rond in zijn gepijnigde hoofd.
Sa wie ’t sawat (Rink van der Velde)
Zoals ik maar een miniem aantal mogelijkheden van mijn digitale hulpmiddelen gebruik, zo spreken Willy en ik een beperkte versie van het Fries waar elke Friese taalpurist (en daar zijn er véél van) niet vrolijk van wordt. Fries dat door een jarenlang verblijf in Groningen en Rotterdam steeds Nederlandser wordt. Enige troost: ‘Better min (slecht) Frysk as gjin (geen) Frysk’, aldus Rink van der Velde.