schrijft gedichten en toneel
Zit je zomaar op anderhalve meter afstand van Helmert Woudenberg terwijl hij probeert zijn scootmobiel achteruit in te parkeren. Het publiek is hulpvaardig: beetje naar links, nee, terug, ja, nu recht achteruit! Zoiets overkomt je zelden in de schouwburg.
Lees verder “De recreanten (John Buijsman en Helmert Woudenberg)”
Zo zit je eindeloos thuis en zo zit je ineens drie keer in twee dagen in het theater. Donderdag bij Roland Vonk met zijn eerste avond over oude Rotterdamse artiesten, vrijdagmiddag bij zangstudenten van Codarts en ’s avonds bij het jonge theaterduo Coupdeboule. Allemaal theater en volkomen verschillend.
De première viel in het water (dat heb je met locatietheater), maar bij de andere voorstellingen konden 300 toeschouwers een plek vinden die voldeed aan alle veiligheidsvoorschriften. Gelukkig maar.
Als je in Groningen hebt gewoond, heb je hoogstwaarschijnlijk wel eens met Bert Visscher in een café gezeten. Er zijn klassieke voorbeelden van komieken die zich wereldvreemd/autistisch/mensenschuw/chagrijnig gedragen als ze niet op het podium staan, maar zo is Bert niet. Ieder gezelschap is publiek en moet en zal vermaakt worden.
Er was een voorstelling in de kleine zaal van de Schouwburg! Kennelijk was iedereen zo bang of moedeloos (of allebei) dat men maar thuis was gebleven. 15 van de 30 plaatsen waren bezet en bij de vroege voorstelling waren er maar 8 kijkers. Jammer, jammer!
Het kan weer! Heel voorzichtig, alles op gepaste afstand, met uitgekiende looproutes en afgebakende zitplekken verzorgde de Theaterwerkplaats voor Ouwe Rotten (TOR) haar jaarlijkse locatievoorstelling in het altijd wonderschone Arboretum Trompenburg. De voorstelling was eerder gepland, maar door de… nou ja, je kent de vaste riedel.
Lees verder “De stilte van september (Theaterwerkplaats voor Ouwe Rotten)”
In De meeuw is geluk dun gezaaid. Mensen zijn ongelukkig in de liefde en werk. Een gevierd schrijver voelt zich gevangen in zijn werk en Kostja, zoon van een beroemd actrice, pleegt zelfmoord. Op het titelblad staat: De meeuw, een komedie in vier bedrijven.
En dóór met de Russische literatuur aan de hand van Karel van het Reve. De bruiloft van Kretsjinski is een stuk uit 1855, dat nog steeds wordt gespeeld, een zeldzaamheid voor theaterteksten uit die tijd.
Lees verder “De bruiloft van Kretsjinski (Alexander Soechovo-Kobylin)”
De complete tekst van ‘Who’s afraid of Virginia Woolf’ van Edward Albee is dik tweeëneenhalf uur. De Plankeniers uit Naaldwijk namen een rigoureuze beslissing en speelden de hele tekst. Dat gaf het publiek de kans om meegezogen te worden in het beklemmende en drankovergoten huwelijk van George en Martha.
Lees verder “Who’s afraid of Virginia Woolf (Plankeniers Theatergroep)”
Voor aanvang thee uit een thermoskan, veertig stoelen bovenop de speelvloer, en na afloop een drankje uit een koelbox. Welkom bij OTRotterdam.
José Kuijpers en Tim Linde spelen Simone de Beauvoir en Benny Lévy, de jonge secretaris van Sartre. Er is onenigheid over praktische zaken (‘Geef me de paarse schriften, de schriften van ’47. Ik heb hem die schriften gegeven, ik heb ze betaald.’) maar vooral over de verhouding tot een man als Sartre en wat dat voor De Beauvoir en Lévy heeft betekend.
Lees verder “Leven zonder Sartre (OTRotterdam, gezien 7/2/2020)”