Op school hoorde ik dat er tegenwoordig leerlingen zijn die letterlijk álles aan chat-gpt vragen. Of ze nog een broodje zullen kopen, of ze nieuwe tandpasta moeten halen, welke broek ze gaan kiezen, enzovoorts. Dat opdrachten voor school ook in een digitale handomdraai worden gemaakt, zal niemand verbazen.
Natuurlijk is het gemakkelijk, dat snapt iedereen. Maar is het ook beter? Worden mensen hier beter van? Kun je tegelijkertijd slimmer en dommer worden? Voor leerlingen die niet goed zijn in taal, is het een uitkomst, maar wat blijft er over van taalonderwijs? Hoe vergaat het iemand, die totaal afhankelijk is van A.I., in het verdere leven?
Het lezen van boeken en daar verslag van doen, is helemaal achterhaald. Leesverslagen pluk je van internet, dus dat is gemakkelijk verdiend. Waar blijft de kick van het lezen, waarbij je je woordenschat en kennis vergroot en inzicht krijgt in denkbeelden van anderen? Barre, barre tijden.
Daarom was het fijn om Davita’s harp te lezen, over een zeer leergierig meisje dat gevoelig is voor verhalen en geïnteresseerd in religie. Dat haar Joodse moeder, overtuigd communiste, aanvankelijk niets meer van religie wil weten, maakt de zoektocht lastig. Potok (schrijver en rabbijn) focust op het Joodse geloof, verklaart Joodse gebruiken en feestdagen en de uitputtende studie van de Hebreeuwse Bijbel.
Ik vond het boek niet eens zo geweldig, maar de leergierigheid van Ilana Davita sprak me zeer aan. Wat heerlijk moet het zijn om les te geven aan kinderen die de moeite nemen om zich te verdiepen in (les)stof en dat léúk vinden. Dat de conservatieve Joodse gemeenschap het maar zo-zo vindt dat een meisje de beste van de klas is en in de synagoge kaddisj (gebed voor een dierbare overledene) zegt, is een hindernis voor haar. Maar de kennis die ze heeft opgedaan, haar leergierigheid en nieuwsgierigheid neemt ze mee, voor de rest van haar leven.
