Het regent en het is koud. We gaan naar binnen om te lezen of naar voorstellingen te kijken. Er is natuurlijk veel te veel, maar sinds we hebben ontdekt dat we niet alles kunnen zien en lezen, is het niet erg om voorstellingen en boeken te missen.
In de jeugdvoorstelling AF (De Horde) probeert Eileen Graham uit te zoeken wat er met haar oudere zus gebeurt als die een epileptische aanval heeft. Na een beeldende uitleg gebruikt ze opblaasbare objecten die uit het decor knallen om de ziekte en aanvallen te verbeelden. Boeiend is dat ze soms lijkt te vechten en een andere keer meer liefkozend omgaat met het paarse wezen. Met muzikant Enzo Coenen wordt het verrassende en vooral gevoelige voorstelling.
Na afloop horen we van Eileen dat ze soms voor groepen leerlingen speelt die, voorzichtig gezegd, niet altijd even aandachtig zijn. Pff, en dan toch zo’n persoonlijke voorstelling spelen. Misschien moeten jongeren die dromen van een theatercarrière eens een weekje meelopen met zo’n productie. Soms is het gewoon hard werken. Maar dan sta je opeens in een mooie theaterzaal met aandachtig publiek. Dat maakt veel, zo niet alles weer goed.
Narcis (Judith Fanto) volgt een vriendengroep die elkaar leert kennen tijdens een zomerkamp in het vooroorlogse Oostenrijk. Naarmate de tijd verstrijkt, verandert de sfeer in het land. Na de aansluiting van Oostenrijk bij Hitler-Duitsland maken de vrienden, al dan niet gedwongen, verschillende keuzes.
De verteller Manno maakt weliswaar deel uit van de groep, maar is toch de buitenstaander die door iedereen in vertrouwen wordt genomen. Dat hij schilderijen restaureert, is een fijn detail. Hij heeft oog voor detail en stelt zich dienstbaar op. Dat het verhaal zich afspeelt voor, tijdens en na de oorlog zorgt ervoor dat de personages echte keuzes moeten maken, dat er veel op het spel staat. Geen saaie verhalen over mensen in een midlifecrisis, maar ingrijpende gebeurtenissen. Het einde viel een beetje tegen, maar verder achter elkaar uitgelezen.
