De kraak- en kunstscene in Rotterdam in de jaren tachtig is in deze roman een onontwarbaar geheel. Iedereen maakte kunst, zocht woonruimte en kraakte, omdat het via de reguliere paden een eeuwigheid duurde voor je woonruimte had. En wat dan nog? No Future vatte de algehele stemming krachtig samen.
Drie keer geschiedenis
Hoe hanteer je geschiedenis in film en op papier? Hou je afstand of probeer je zo dichtbij mogelijk te komen? Drie totaal verschillende producten die allemaal direct met deze vragen te maken hebben.
Wolfstijd (Harald Jähner)
Er worden nogal eens grapjes gemaakt over de Duitse neiging diepgravend te theoretiseren over zaken als kunst, humor, wetenschap en filosofie. De discussie over kunst werd extra aangezwengeld na de Tweede Wereldoorlog.
De gloed van Sint-Petersburg (Jan Brokken)
Het verschil tussen een goed en een slecht boek (of toneelstuk/film/documentaire/schilderij): van een goed boek krijg je zin. Je wilt méér weten van de schrijver, of onthoudt naam/titel van een andere schrijver die in het boek wordt aangeprezen. Van slechte boeken word je chagrijnig en moedeloos.
Nog meer films
De combinatie wringt: ik lees Leven met de ster (Jiří Weil), over het leven van een Joodse bankbediende die zich tijdens de bezetting schuilhoudt in Praag, dus ’s avonds willen we plezierige films zien, zonder meteen in de fondant van kerstfilms te hoeven happen.
Twee films
The Painted Bird (Václav Marhoul) en Shirley (Josephine Decker), films die we gemist hebben in het grotendeels bioscooploze 2021. In de Volkskrant-box van afgelopen jaar zat zelfs geen enkele film die we hadden gezien. Dan maar thuis op de bank met nootjes en een glaasje prik naar de films kijken, met de net opgezette kerstboom als geurdecor.
Het huis van de dichter (Jan Brokken)
Dansers roken omdat ze niet kunnen drinken en eten, schrijvers en schilders drinken. Maar concertpianisten, welke verslaving past bij hun strakke regime van urenlang oefenen per dag?
Mendelssohn op het dak (Jiří Weil)
Jaren geleden ontdekten we dat je in het Oostblok als toerist beter in het Engels dan in het Duits een vraag kon stellen. Weliswaar werd Duits beter begrepen, maar, nou ja, die vervloekte oorlog.
Druk (Thomas Vinterberg)
Misschien lag het aan mij, maar ik meende veel leraren en leraressen van zekere leeftijd in de zaal te zien zitten bij deze film over vier ingekakte leraren die met alcohol hun leven en werk proberen een zetje te geven.
Flankhond (Bas Kwakman)
Na internationale Hotelkamerverhalen (2017) en het Rotterdamse In poëzie en oorlog (2019), leidt Kwakman ons in Flankhond (2021) rond in zijn gepijnigde hoofd.