schrijft gedichten en toneel
‘Ze sloot de pittige vogeloogjes en schudde het bibberend vogelhoofd, zo dat het oude-dames-kapotje scheef danste op het dunne haren, bijna struikelend over de poes, hees zij zich met schokjes en stampjes de trap op, om naar moeder te gaan.’
Lees verder “Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan (Louis Couperus)”
We hebben een stilzwijgende afspraak dat we voor de vakantie één of twee boeken kopen. Ook is het fijn om iets van plaatselijke schrijvers te lezen en ik neem een pil van Dickens of een 19e-eeuwse Rus mee.
Wat te doen als je de slaap niet kunt vatten? Als je je vertwijfeld afvraagt waarom acht uur slaap er voor jou niet inzit? Denk aan een huis waar je gelukkig bent geweest en probeer het zo precies mogelijk te beschrijven.
Samuel Jean Pozzi was een beroemde society-arts in het Parijs van de Belle Époque die ruwweg begon in 1890. Barnes is dol op deze tijd, met een explosie van wetenschap en kunsten. De periode eindigde in 1914, gesmoord in veel prozaïscher geweld.
Dit boek is niet met inkt, maar met suikerwater geschreven. Hier en daar een voorzichtige kanttekening bij de beslissingen van Cruijff, maar verder is het één lange lofzang op JC, vanaf zijn terugkeer bij Ajax tot en met zijn coachjaren bij Barcelona.
Lees verder “Johan Cruijff – De gouden jaren (Bert Hiddema)”
Onverwachte, maar niet onlogische bestseller in de coronacrisis. De pestepidemie in het Algerijnse Oran, ergens in de veertiger jaren, vertoont opvallende overeenkomsten met de corona-pandemie.
In het verzorgingshuis waar ze tenslotte verbleef, waren veel bewoners bang voor haar. Klein, venijnig en niet ongevaarlijk. Sonja Prins was bijna blind en doof, maar liet niet over zich lopen.
25 jaar nadat hij korte tijd de volgspot heeft bediend, krijgt de hoofdpersoon een uitnodiging voor een bijeenkomst van oud-medewerkers van de Snip en Snap Revue. Alles komt weer boven, vooral zijn verliefdheid voor de danseres Zwiep.
In De meeuw is geluk dun gezaaid. Mensen zijn ongelukkig in de liefde en werk. Een gevierd schrijver voelt zich gevangen in zijn werk en Kostja, zoon van een beroemd actrice, pleegt zelfmoord. Op het titelblad staat: De meeuw, een komedie in vier bedrijven.
Streven naar geluk is een vergissing, streven naar zin en betekenis is waar het om draait. In drie hoofdstukken legt psychiater en psychotherapeut De Wachter o.a. uit waarom die vrolijke schijnberichten op social media geestelijke leegte kunnen veroorzaken.
Lees verder “De kunst van het ongelukkig zijn (Dirk de Wachter)”