Wordt Oblomov nogal eens de personificatie van het onbeweeglijke Rusland genoemd, in dit boek wordt klip en klaar genoemd hoe verrot en corrupt het 19e eeuwse Rusland is. Geen gezochte beeldspraak, maar duidelijke beschrijvingen hoe iedereen zijn macht misbruikt om zich te verrijken.
Kalinovitsj, de eerzuchtige en onomkoopbare hoofdpersoon, beseft dat hij geld nodig heeft om carrière te kunnen maken. Daartoe verlaat hij zijn grote liefde en trouwt berekenend een rijke vrouw. Zijn pogingen grote schoonmaak te houden in hetzelfde provinciestadje waar hij ooit zijn werkzame leven begon, mislukken. Hij wil teveel en maakt enkel vijanden.
Pisemski noemt dingen bij de naam. Bij Tolstoj is bijvoorbeeld een buitenechtelijke verhouding een enorm schandaal, bij Pisemski is het heel normaal. Grappig is dat iedereen in de provincie naar Petersburg wil, en in Petersburg is iedereen blasé en verlangt naar het échte leven in de provincie.
Wat me opviel is dat de schrijver zijn hoofdpersoon voortdurend aanduidt als ‘mijn held’, terwijl Kalinovitsj, vooral in de eerste drie delen van de roman niet erg sympathiek is. In Google translate blijkt dat de Russische woorden voor ‘held’ en ‘hoofdpersoon’ erg op elkaar lijken. Hier zal vast wel eens een slavist werk van hebben gemaakt.
Tijdens mijn tocht door de Russische literatuur bleek dat ik dit boek al jaren in de kast had staan. Een deeltje in de beroemde Russische bibliotheek van Van Oorschot. Wat een genot om zo’n fraai gebonden en vormgegeven boek te lezen, met dat dunne, crèmekleurige papier.
