schrijft gedichten en toneel
De complete tekst van ‘Who’s afraid of Virginia Woolf’ van Edward Albee is dik tweeëneenhalf uur. De Plankeniers uit Naaldwijk namen een rigoureuze beslissing en speelden de hele tekst. Dat gaf het publiek de kans om meegezogen te worden in het beklemmende en drankovergoten huwelijk van George en Martha.
Lees verder “Who’s afraid of Virginia Woolf (Plankeniers Theatergroep)”
Heijermans moet je horen, en als dat niet lukt, hardop lezen. Bij de stukken die ik van Heijermans heb gezien was ik altijd stomverbaasd dat de gesproken tekst op toneel, gelijk was aan de tekst in zijn verzamelde werken. Een sprankelend, zeer levend Nederlands waar je als speler weinig aan kon verprutsen.
Omdat ik geen Story of Privé lees, stil ik mijn nieuwsgierigheid met biografieën. En de boeken van Henk van Gelder (her)lees ik met veel plezier. Carmiggelt, Jaques van Tol, De Schnabbeltoer, allemaal boeken die ik vaak inkijk.
Een tijdje terug was de presentatie van de nieuwste bundel van Roland Vonk, ‘De Muzikale Voddenboer’ (aanrader, trouwens). Roland las voor en liet filmpjes zien van zijn met platen en cd’s volgepakte huis. Op zich was dat al erg genoeglijk, maar Mike Boddé zorgde ook nog eens voor de muzikale omlijsting. Altijd fascinerend om te zien hoe iemand een muziekinstrument schijnbaar moeiteloos bespeelt.
Je maakt met de beste bedoelingen een plant die mensen geluk brengt. Met gen-hocus-pocus wordt duidelijk dat er toch gevaren kleven aan de plant.
Voor aanvang thee uit een thermoskan, veertig stoelen bovenop de speelvloer, en na afloop een drankje uit een koelbox. Welkom bij OTRotterdam.
José Kuijpers en Tim Linde spelen Simone de Beauvoir en Benny Lévy, de jonge secretaris van Sartre. Er is onenigheid over praktische zaken (‘Geef me de paarse schriften, de schriften van ’47. Ik heb hem die schriften gegeven, ik heb ze betaald.’) maar vooral over de verhouding tot een man als Sartre en wat dat voor De Beauvoir en Lévy heeft betekend.
Lees verder “Leven zonder Sartre (OTRotterdam, gezien 7/2/2020)”
Je ziet zijn verzamelde gedichten overal liggen. Menno Wigman is hot. Hij voldoet aan alle eisen voor een echte dichter: eenzaam, geobsedeerd door de dood, ongezond en voortijdig overleden. Maar vooral schepper van een bijzonder oeuvre. Hij was ooit drummer en hechtte aan strakheid in zijn teksten.
Een pad is niet alleen een verbinding tussen twee punten, het is ook een manier om kennis over te brengen. Van de eerste kwalachtige wezens, plm. 565 miljoen jaar geleden, tot de digitale snelweg, er worden paden gemaakt om bij voedsel/kennis/plezier te komen en die kennis dóór te geven.
Er zijn meer theaters die zich het gezelligste theater van Rotterdam noemen, maar de kleine zaal van Walhalla aan het Deliplein is echt het allerleukste theater van de stad. Uitgekiende en vrolijke vormgeving, grappig buffet voor drankjes en uiterst vriendelijk personeel.
Toen Willy en ik verhuisden van een benedenverdiepinkje naar een royale bovenverdieping in het Oude Noorden, konden we eindelijk een grote eettafel kopen. Grenen, twee meter lang (evt. met een meter te verlengen). Aan deze tafel hebben we met kinderen, familie en vrienden duizenden maaltijden, koppen koffie, pilsjes en glazen wijn soldaat gemaakt. Zonder tafel is een huis geen thuis.
Lees verder “Om je schouders hang ik de nacht (dichtbundel, Myrte Leffring)”