Je ziet zijn verzamelde gedichten overal liggen. Menno Wigman is hot. Hij voldoet aan alle eisen voor een echte dichter: eenzaam, geobsedeerd door de dood, ongezond en voortijdig overleden. Maar vooral schepper van een bijzonder oeuvre. Hij was ooit drummer en hechtte aan strakheid in zijn teksten.
De prijs die hij betaalde was hoog: een geïsoleerd bestaan, monomaan dichtend en een lichaam dat er uiteindelijk geen zin meer in had. Hij maakte deel uit van Eenzame uitvaart, het groepje dichters die schreven voor mensen die zonder nabestaanden waren overleden.
Van kwaliteit krijg je zin. Zin om verder te lezen en zelf aan de slag te gaan. Na het lezen van Wigmans gedichten borrelen soortgelijke zinnetjes bij je op. Hieronder een gedicht, lijkt Vasalis’ De idioot in het bad 2.0.
Zwembad Den Dolder
Er zijn gevoelens die fascistisch zijn.
De vader die niet weet waarom hij slaat,
de zoon die half verblind in foto’s krast.
De mooiste idioot die ik ooit zag
lag op zijn rug een heel heelal te zijn.
Geen vader kreeg ooit greep op deze pees
die als een kosmonaut het bad door dreef,
geen moeder stookte in zijn vissenkom.
En wit en scheef en wijs zwom hij. Hij zwom.
