Geweldig gegeven: in het gijzelaarskamp in St. Michielsgestel besluit in 1942 een werkgroep een lezing te gaan houden over een onterecht vergeten Nederlands-Britse componist. Ze maken er serieus werk van en houden hun bevindingen geheim. Alleen heeft deze Willem Spark nooit bestaan.
Het gebouw Beekvliet in St. Michielsgestel herbergde de fine fleur van Nederland. Wetenschappers, politici en kunstenaars hadden veel tijd om elkaars lezingen en optredens te bezoeken. Bijzonder was ook dat in het sterk verzuilde Nederland veel gijzelaars opgescheept zaten met andersdenkenden wat wederzijds begrip vergrootte. Er was bijvoorbeeld ook een werkgroep die zich bezighield met de inrichting van het naoorlogse Nederland. De omgang met de Duitsers was beleefd, niet zoals je misschien zou verwachten in een Duits kamp in de oorlog. Maar zorgeloos was het allerminst, als repercussie konden gijzelaars worden geëxecuteerd.
Terug naar het verhaal. Aangespoord door Johan Huizinga, de beroemde historicus en schrijver van Homo ludens, over het belang van spel, gaat de werkgroep serieus aan de slag. De verschillen worden gaandeweg groter. De jonge componist Jasper ten Winkel heeft als enige een klassieke muziekopleiding gevolgd, maar botst met de meer vastgeroeste wetenschappers in de werkgroep. Dat wordt helemaal duidelijk als je de verschillende hoofdstukken van de Spark-biografie leest: toegankelijk tegenover wetenschappelijk proza (met noten). Ondertussen scharrelt op de achtergrond Simon Vestdijk rond met zijn duidelijke opvattingen over klassieke muziek.
Een onbekende componist kiezen lijkt me logischer dan een onbekende schrijver of schilder. Die zullen meer tastbare sporen hebben nagelaten. De theoretische uitleg over het bijzondere van Sparks composities ging aan mij, als leek, grotendeels voorbij. Het belangrijkste conflict zit in de groep en de afloop is teleurstellend. Toch met plezier gelezen, over het gijzelaarskamp van binnenuit wist ik eigenlijk niks.
Meer info over Spark vind je hier
