Nicolien Mizee heeft jarenlang faxen gestuurd aan Ger Beukenkamp, een bekend Nederlands scenarioschrijver. Die faxen zijn verzameld in zeven bundels. Toen ik, nieuwsgierig geworden, ook een roman van haar uit de bibliotheek haalde, viel die tegen. Veel passages waren min of meer hetzelfde als in de fax-boeken.
Het schijnt een verschijnsel te zijn bij schrijvers/muzikanten/acteurs. Ze zijn hun hele leven bezig om iets eeuwigs te maken, maar het haastwerk tussendoor maakt ze beroemd. Wat moet je daar nou mee? Beroemd worden met werk dat je tussendoor, misschien met de losse pols, hebt gemaakt. Bovendien word je daarover geïnterviewd, gaan literatuurkenners moeilijke theorieën op loslaten en niemand ziet wat een prachtige romans je hebt geschreven!
Dat valt bij Mizee wel mee, genomineerd voor literaire prijzen, maar de prijs die ze wint, is dan toch weer voor haar eerste twee fax-boeken. En het moet gezegd, het leest heerlijk. Besognes in de familie, geldgebrek, lesbisch stijldansen, het komt allemaal voorbij in heldere taal. Bovendien lijkt ze in een zeker spectrum te zitten, waardoor het leven niet eenvoudig is.
Ze zegt dat de ellende begon met de middelbare school, dat toen het spelen voorbij was en ze werd lastiggevallen met onbegrijpelijke zaken en vakken. Met ijzeren discipline onttrok ze zich eraan, ze deed niet mee. Niet aan school en later niet aan een ‘serieuze baan’. Ondertussen heeft ze het druk genoeg. Schilderklussen, poseren voor teken-/schilderclubjes en dus die faxen aan Ger.
Begin gewoon met het eerste deel (De kennismaking. Faxen aan Ger), dan weet je snel genoeg of het iets voor je is.
